Çarşamba, Ekim 19, 2011

Farkındalık..

Sabah uyandığında gökyüzünü görebilmek, kahvaltıdaki lezzetlerin tadına bakabilmek, sıcacık tavşan kanı çayını yudumlamak, başını pencereden dışarı uzatıp derin nefes alıp havanın kokusuna bakmak, etrafında olup bitenleri görmek, yaşamın içinde olmak, sevdiklerinin gözbebeklerine bakmak, onlara sevildiğini her bakışında hissettirmek, melodilerin arasında enstrüman seslerini ayırt etmeye çalışmak, ve ve ve birbirinden güzel nice sayamayacağım eylemler dizgesi için…

Benim için…

Tadına vardığım her şey için…

Doğru cümleleri seçmek için ayıklıyorum lügatimi. İnce ince eliyorum, sık hatta sımsıkı dokuyorum. Yaşamımı anlamlarımı özlüğümü bendeki beni benden başka kim bilebilir ve kim benim kadar beni anlatabilir ki? Bugün sonsuzluğun aslında yaşanılan anı özümseyerek geçirdiğin dakikalardan ibaret olduğunu fark ettim. Ruhani dünya ile ilgili konuya giremeyeceğim çünkü önemli değil ve sadece varsayımlardan ibaret… Kimse ölüp de dirilmediğine göre ölüm diye bir gerçeğin kabul edilmesinin gerekliliğini fark ettim belki de… Varlığa alışmak için bir defa karşılaşmak bile yeterlidir. Hatta sürekli önünden geçtiğimiz dükkânlarda ki kişilere olan göz aşinalığımız bile onların varlığını tanımamızın onlarla tanış olmamızın en güzel kanıtı…

Hiç tanımadığımızı düşündüğümüz bir sürü insanla tanışız aslında…

O, bu, şu herkesi tanıyorum… Onlar beni tanımasınlar hatırlamasınlar ben unutmuyorum J

Çünkü insanı insan olduğu için seviyorum. Salt insan diyerek bakıyorum… bakmasam hiç tanışamazdık.. Ve sizleri tanımadan ölebilirdim…

Ölmeden herkesi görmek istiyorum görebildiğim kadar çok insanı görmek tanış olmak istiyorum…

Yüzlerine bakıp gözbebeklerinin içine gülümsemek istiyorum

Gülen gözbebeklerime, gülen gözbebekleri ile karşılık versinler istiyorum…

Yaşam benim ya! Dibine kadar tadını çıkartayım diyorum!

Güzel olsun rengarenk olsun. Renklerim insanlar olsun öyle işte tanımadık ama hepsi tanıdık olsun… Ben öldüğümde görmediğim bişi kalmasın diye…

Bugüne dek gözlerim hep açık kaldı… istesem de istemesem de…

Ayakta flnda uyumayı öğrendim… Uyutulmayı da!

Bu nedenle artık başka bakmak istiyorum.

Yaşamı özümsemek öyle güzel ki!!!


Hiç yorum yok: