Çarşamba, Kasım 09, 2011

Anlayacaksın (...)

Seni yaşayacağım, anlatılmaz,
Yaşayacağım gözlerimde;
Gözlerimde saklayacağım.
Bir gün, tam anlatmaya..
Bakacaksın,
Gözlerimi kapayacağım..
Anlayacaksın.



Özdemir Asaf

2 yorum:

MORlu HURİye dedi ki...

Varoluşçu felsefenin tezini bilirsin; '' Bir şeyin hakikati, ancak onun son haddinde ortaya çıkar.'' Sanırım burada da bir 'şeylerin' sonu söz konusu(ya da olacak).. Ne acı! Zamanından sonra anlaşılmak ama çok daha acı, acılı zamanından sonra anlamak..

uykumgeldiyine dedi ki...

Ankara'da kitaplığımın kenarında yazan satırlar.. Yıllar önce aynı şeyi severek içselleştirerek yazıp hiç silmemiş ya da başka yazılar eklememiş olmam, o kitaplığın kenarının sadece bu şiir ile dolmuş olması güzel bir ayrıntı idi...

Haklısın, hem de çok haklısın...

Yitirmeden anlamak zor..

Oyuncaklarım bozulduğunda anlardım değerlerini... Hatta uzaktan kumandalı arabam vardı çok severdim onu çok oynardım sonra bozuldu ve öyle çok üzüldüm ki... Sanal bebeğim vardı aynı sonu onda da yaşadım. Sonrasında ise bozulma ihtimali olan hiçbir şeyi içselleştirmedim hep hoyrat kullandım. Hiç sektirmeden hem de! Hoyrattım. Cep telefonlarım kırılacak bozulacak diye hiç korkmadım ya da bilgisayarlarım ya da mp3lerim ya da, ya da, ya da,... diye gider bu böyle...

İşte böyle... Kaybedince üzülmemek için içselleştirmemek gerek bu nedenle hoyrat oldum ben.